മണ്ണും മനുഷ്യനും

ശിലയുടെ ഗർഭത്തിൽ
ജൻമം കൊണ്ട മണ്ണിനും
മരണമിന്ന് മാനവൻ
തൻ കൈകളിലോ..

കേവലം സ്വാർത്ഥതയ്ക്കു
മണ്ണിനോടും ക്രൂരതയോ...

ഭൂമി തൻ ചർമ്മത്തെ
വേദനിപ്പിച്ചീടുമ്പോൾ
ഓർക്കുക മാനവാ ! -
നിൻ ശരീരവും നാളെ
ലയിച്ചീടേണ്ടതീ മണ്ണിലെന്ന്...

നാളെ നിൻ തലമുറകളും
പിറന്നു വീണു വളർന്നീടേണ്ടത്
ഈ മണ്ണിലെന്ന്...

ചുവടു വച്ചു നീ
നടന്നീടുമ്പോഴും
ചുവടു തെറ്റാതെ
നിന്നെ താങ്ങിടുന്നവൾ

അരുതേ ഇനിയും
വിഷമയമാക്കരുതവളേ...
മണ്ണാകിലും അവൾക്കുമുണ്ടൊരു
പരുശുദ്ധി...

പുതുമണ്ണിൻ സുഗന്ധം
അന്യമാക്കരുതീ
ഭൂവിൽ നിന്നിനിയും....

കേഴുന്നവൾ - ശ്രവിക്കുന്നുവോ
നീ അതും ആനന്ദത്താൽ...

അമ്മയാണവൾ - ഭൂമി
എന്നാകിലും സഹനം
അവൾക്കും പരിമിതം...

ഒരു നാൾ അണിയുമവളും
ക്രൂരതയുടെ മുഖംമൂടി...
വിദൂരമല്ലിനിയുമാകാലം...

‌'ഹേ , മാനവാ ' നിന്നിലെ
ക്രൂരഹസ്തങ്ങൾ
ഇനിയുമവൾക്കു മേൽ പതിഞ്ഞാൽ
അടി തെറ്റും നിൻ
കാലടികൾക്ക് പോലും ;
നീയറിയും ശേഷം
ആ പ്രകൃതിസ്വത്തിൻ വില...
     
                       പൊന്നൂസ് കൃഷ്ണ (RK)