മരണം

നിന്നോട് അലിയാൻ
നിന്നെ ഒന്നു പുണരുവാൻ
എത്രയോ കാലങ്ങളായി ഞാൻ
കാത്തിരിക്കുകയാണ്....
എൻ്റെ നിശ്വാസങ്ങളെ
മൗനമായി പുൽകുവാൻ
നിനക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കാണ് സാധിക്കുക..
ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ നിന്നിലേക്ക്
ചേരുവാൻ മിടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന
 എൻ ഹൃദയം വെമ്പുന്നത് നീ അറിയുന്നുണ്ടോ .. ?
നിഴലായ് നീ എൻ്റെ കൂടെ ഉണ്ടെന്നറിയാം...
എങ്കിലും ഇരുളിൻ്റെ മായകൾക്കപ്പുറം
ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിന്നെ തേടി അലയുകയാണു ഞാൻ ...
ഈ വിരഹതാപത്തിൽ നിന്നും ഞാൻ മോചിതയാകുമെന്നറിയാം...
എൻ്റെ ഈ കാത്തിരിപ്പിന് അർത്ഥമുണ്ടാകുമെന്നുമറിയാം...

എനിക്ക് നിന്നെ വിശ്വാസമാണ്...
ഞാൻ എത്ര അകലയാണെങ്കിലും
നീ എന്ന് തേടി വരുമെന്ന്...
വൈകാതെ സ്വന്തമാകും നീ എനിക്കും ...
അന്ന് നിൻ്റെ വിരൽതുമ്പിൽ
എൻ്റെ കൈകളും ചേരും...
ആ മാറിൽ ചാഞ്ഞു ഞാൻ ഉറങ്ങും...
ഒരിക്കലും ഉണരാത്ത ഉറക്കം ...

                               പൊന്നൂസ്.
 

അദൃശ്യശക്തി

പലപ്പോഴും എൻ്റെ   നെറുകയിൽ സ്നേഹത്തോടെയും വാത്സല്യത്തോടെയും തലോടുന്ന അദൃശ്യമായ സ്പർശനം ഞാൻ അനുഭവിക്കാറുണ്ട് ... തനിച്ചാണെന്ന് തോന്നുമ്പോ കൂടെ ഉണ്ടെന്ന തോന്നൽ തരുന്ന എന്തോ ഒന്ന്...

ഓരോ തവണ മനസ് തേങ്ങുമ്പോഴും അതൊരു പൊട്ടികരച്ചിലാവാതിരിക്കാൻ  എന്നെ താങ്ങി നിർത്തി ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും  ഓരോ പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്നും ആപത്തുകളിൽ നിന്ന് തലനാരിഴയ്ക്ക് സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഏതോ ഒരു പുണ്യം.. ! വേണ്ടപ്പെട്ടവരുടെ അകൽച്ചയിൽ മുറിവേൽക്കുന്ന മനസിൽ കുളിരാകുന്ന നൻമ...

വേർപാട് ഒരു തുടർകഥയാകുമ്പോൾ സ്നേഹം അർത്ഥം ശ്യൂന്യമാകുമ്പോൾ ; കണ്ണുനീർ ഒരു ശാപമായി പെയ്തിറങ്ങുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ ഇത്രത്തോളം വാത്സല്യപൂർവ്വം തലോടുന്ന നീ ആരാണ്....

ഞാൻ അലയുകയാണ്... സ്നേഹം എന്താണെന്നു ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്ന നീ എന്ന  സത്യത്തെ തേടി ...

                     

                                                                 { അനുഭവം }

                         

                                                                                   പൊന്നൂസ്.

മൗനം

സൗരഭ്യം ഒരുപാട് ഉള്ളൊരു പനിനീർ പൂവായിരുന്നവൾ... അവളുടെ സൗരഭ്യത്താൽ വാചാലയായിരുന്നവൾ... അവളുടെ ആ നിറത്തോടും സൗരഭ്യത്തോടും പ്രണയമായിരുന്നു എനിക്ക് ... അല്ല , അതൊരു പ്രണയം മാത്രം  ആയിരുന്നില്ല.. ഒരു ഭ്രമം...  ആ സൗന്ദര്യത്തിൽ ഞാൻ മയങ്ങിയതാരുന്നു... അതറിയുമായിരുന്നത് കൊണ്ടാവണം എൻ്റെ പ്രണയത്തിനോട്  അവൾ മൗനം പാലിച്ചത്...

ആദ്യമായ് ഞാൻ അവളെ കാണുമ്പോൾ ഒരു പനിനീർ പൂമൊട്ടായിരുന്നവൾ... മൗനമായി പുഞ്ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന അവളോട് ആർക്കും പ്രണയം തോന്നി പോകും .. പിന്നീടവളുടെ ഓരോ ഇതളുകളും വിരിയുമ്പോഴും ഞാൻ നോക്കി നിന്നു.. അവളുടെ തേൻ നുകരാൻ വന്ന വണ്ടുകളെ മുള്ളുകളാൽ മുറിവേൽപിക്കാതെ ഒരമ്മയെ പോലെ അവൾ തലോടി...

എനിക്കറിയാം അവൾക്ക് എന്നെയും ഇഷ്മാണെന്ന് ... പ്രണയം നിറഞ്ഞ അവളുടെ പുഞ്ചിരിയിൽ അതെനിക്ക് കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നു... പ്രണയം നിറഞ്ഞ മിഴികളാൽ ഞാൻ അവളെ നോക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ അനുവാദം ഇല്ലാതെ തഴുകിടുമ്പോഴും അവളിൽ മൗനം തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു...
എൻ്റെ ചിന്തകളിൽ അവളുടെ ആ മൗനത്തിനു ഉത്തരം തേടി ഞാൻ അലഞ്ഞു.. കണ്ടെത്താനായില്ല... ആ ചിന്തയിൽ ഞാൻ അറിയാതൊന്നു മയങ്ങി...

ആ മയക്കമുണർന്നപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം ഒരു നോക്കു കാണാനായി മനസ് വല്ലാതെ വെമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അതിലുപരി അവളിലെ പ്രണയത്തെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കുവാനും...

 പ്രണയത്താൽ മൂടപ്പെട്ട എൻ്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടത് ഇതൾ കൊഴിഞ്ഞ അവളുടെ പിടച്ചിലാണ് ... ആ കാഴ്ചയിൽ ഹൃദയം വെന്തുരുകും പോലെ എനിക്ക് തോന്നി ... ആർത്തിരമ്പുന്ന പ്രണയത്തിൻ അലകളാൽ ഞാൻ കാണാതെ പോയ യാഥാർത്ഥ്യം ; അവളത് നേരത്തെ മനസിലാക്കിയിരുന്നു... ഇതൾ കൊഴിഞ്ഞ പൂവായി നിലം പതിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന അവളുടെ തിരിച്ചറിവായിരുന്നു ആ മൗനം ...

ഒരു നിമിഷം ഞാനും മൗനമായി... ഇനി അവൾ വെറും ഒരു ഓർമ്മ മാത്രം ... എനിക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയിരിക്കുന്നു.. ഒരു മൗനത്തിനു പിന്നിലെ യാഥാർത്ഥ്യം അത് ഞാൻ തിരിച്ചറിയണമായിരുന്നൂ... ഒടുവിൽ കൊഴിഞ്ഞു വീണ അവളുടെ ഇതളുകളെ മൗനമായി നിസഃഹയാതയുടെ മുഖം മൂടി അണിഞ്ഞു ഞാൻ തലോടി...  ഒരിക്കലും അവസാനമില്ലാത്ത എൻ്റെ പ്രണയത്തിൻ്റെ ഓർമ്മകളിൽ മാത്രമായി അവൾ അവസാനിക്കുന്നൂ..

ആശയം -
       പനിനീർ  
       പൂവിനോടുള്ള
       കാറ്റിൻ്റെ പ്രണയം ♡
                                   
                    By ;  പൊന്നൂസ് കൃഷ്ണ

     

എന്നെന്നും നിനക്കായ്

നിന്നിൽ എനിക്ക് അക്ഷരങ്ങൾ രചിക്കണം...
നിന്നിൽ അലിയാൻ കവിതകളാകണം..
നിന്നിലെ നിശ്വാസങ്ങളെ പുൽകുവാൻ ഒരു സാഹിത്യ മഞ്ജരിയാകണം..
പ്രണയം തൂലിക തുമ്പിനാൽ ഞാൻ  കോർത്തിടുമ്പോൾ അതിന് ജീവൻ പകരുവാൻ നീ വേണം നീ മാത്രം 🌹

Something For u

 

വിരഹം തുളുമ്പും 

ആത്മരാഗമായി മാറിയൊരെൻ 

പ്രണയമേ , പുനർജനിക്കുമോ 

വീണ്ടും എൻ സ്മൃതികളിൽ

 ഒരിക്കൽ കൂടി...

■♥■

സ്വന്തം സ്നേഹത്തിൽ
വിശ്വാസം ഉള്ളവർക്ക്
മാത്രമേ അവഗണിക്കപ്പെട്ടു
കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്നേഹത്തെ
ക്ഷമയോടെയും പ്രതീക്ഷയോടെയും
കാത്തിരിക്കാൻ സാധിക്കുള്ളൂ...
         
                       പൊന്നൂസ്

നിനക്കായ് മാത്രം .

   
ഏകാന്തയായ് ഇരുളിൻ ആഴങ്ങളിൽ
ഞാൻ ഒരു തരി നിലാവെളിച്ചം തേടി
 അലഞ്ഞപ്പോൾ എൻ മുന്നിലേക്ക്
ഒരു പകൽ വെളിച്ചവുമായാണ് നീ വന്നത്...
ഒരു സൗഹൃദമായ് വന്നു നീ എൻ പ്രണയവും
ആത്മാവുമായി മാറിയപ്പോഴും ഇനി ആ ഇരുൾ
ഒരിക്കലും എൻ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരികയില്ലെന്നു
 ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു... പക്ഷെ എവിടെയോ
 എനിക്ക് തെറ്റ് പറ്റിയിരിക്കുന്നു...
എന്നിലെ നിനക്കുള്ള വിശ്വാസവും സ്നേഹവും
നിന്നിലെ എനിക്ക്  നീ നൽകിയിരുന്നില്ല എന്ന്
അറിയുവാൻ ഞാൻ ഒരുപാട് വൈകിയിരിക്കുന്നു...
എങ്കിലും ഉറപ്പ് നൽകാം ഞാൻ നിനക്ക് ...
 നിന്നിലെ ഞാൻ എന്നും നിനക്കായ് മാത്രം കാത്തിരിക്കും...
ഇനിയും ഈ ഇരുളിൽ നിന്നും കെടാത്തൊരു
 വെളിച്ചമായി നീ അണയുന്നതും പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് .....
   
                                                                      പൊന്നൂസ് .